Brak.

• Pokrój: Średnia roślina o przyziemnej rozetka osiągającej do 7 cm średnicy.
• Liść: Osiągający do 3,5 cm długości i szerokości. Zaokrąglony na końcu i mocno zwężający się ku środkowi rośliny. Na zwężonej części brak włosków wydzielniczych. Przybierają czerwony kolor wraz z wiekiem.
• Korzeń: Brak danych.
• Kwiatostan: Około 4 cm wysokości i 0,5 cm grubości. Posiada zawsze 1 kwiat. Kwiatostanów pojawia się do kilkunastu na jedną roślinę.
• Kwiat: O białych płatkach, osiąga do 3 cm średnicy. D. whittakeri, jako jeden z niewielu gatunków, ma kwiat owyraźnie wyczuwalnym zapachu.
• Okres kwitnienia: Maj - listopad.
• Samopylność
  Zdolność rośliny do bycia zapyloną własnym pyłkiem.
  
  UWAGA! Niewiele roślin samopylnych jest samozapylającymi. W związku z czym, nie każda roślina samopylna, bez ręcznego zapylenia wyda nasiona. Roślina wydająca nasiona bez dotykania kwiatu przez czynniki zewnętrzne dokonuje procesu samozapylenia. Do zapylenia własnym pyłkiem dochodzi podczas zamykania kwiatu.
  
  Przykłady:
  Roślina niesamozapylająca się: Dionaea muscipula
  Roślina samozapylająca się: Drosera capensis
  : Brak danych.
• Nasiona: Jasno brązowe, owalne.
• Długość życia: Roślina wieloletnia
• Liczba chromosomów: 2n=28 (?).

• Temperatura: Powinna oscylować pomiędzy 5-20 *C. 
• Oświetlenie: Rosiczka powinna mieć zapewnione wysokie poziomy światła. Należy zapewnić rozproszone słońce przez około 12-14 godzin.
• Podlewanie i wilgotność powietrza: Podlewamy, dbając o to, by ziemia cały czas była wilgotna lub mokra, dobrze jest postawić doniczkę w podstawce z wodą.
• Podłoże: Stosujemy mieszankę na bazie torfu. 3 części torfu na jedną część piasku powinno być odpowiednim podłożem dla tej rośliny.
• Okres spoczynku: Obok Drosera peltata i Drosera auriculata to następna rosiczka polecana początkującym, jako że podczas okresu spoczynku także może mieć mocno wilgotną, a nawet mokrą glebę.

• przez bulwy
  Organ zapasowy u roślin, pomagający im przetrwac niekorzystne warunki, po zimie zanika a w innych miejscach tworzą się nowe bulwy. Bulwa muchołowki nie jest tak naprawdę bulwą choc przyjeło się ją tak nazywać, w tym wypadku jest to nie mający specjalistycznej nazwy fragment rośliny, funkcje zapasowe pełnią podziemne części zwykłych lisci asymilacyjnych.
  Organ zapasowy u roślin, pomagający im przetrwac niekorzystne warunki, po zimie zanika a w innych miejscach tworzą się nowe bulwy

  Organ zapasowy u roślin, pomagający im przetrwac niekorzystne warunki, po zimie zanika a w innych miejscach tworzą się nowe bulwy. Bulwa muchołowki nie jest tak naprawdę bulwą choc przyjeło się ją tak nazywać, w tym wypadku jest to nie mający specjalistycznej nazwy fragment rośliny, funkcje zapasowe pełnią podziemne części zwykłych lisci asymilacyjnych.

  . Bulwa muchołowki nie jest tak naprawdę bulwą choc przyjeło się ją tak nazywać, w tym wypadku jest to nie mający specjalistycznej nazwy fragment rośliny, funkcje zapasowe pełnią podziemne części zwykłych lisci asymilacyjnych.
  : Kilkuletnie rośliny produkują bulwy
  Organ zapasowy u roślin, pomagający im przetrwac niekorzystne warunki, po zimie zanika a w innych miejscach tworzą się nowe bulwy. Bulwa muchołowki nie jest tak naprawdę bulwą choc przyjeło się ją tak nazywać, w tym wypadku jest to nie mający specjalistycznej nazwy fragment rośliny, funkcje zapasowe pełnią podziemne części zwykłych lisci asymilacyjnych.
  Organ zapasowy u roślin, pomagający im przetrwac niekorzystne warunki, po zimie zanika a w innych miejscach tworzą się nowe bulwy

  Organ zapasowy u roślin, pomagający im przetrwac niekorzystne warunki, po zimie zanika a w innych miejscach tworzą się nowe bulwy. Bulwa muchołowki nie jest tak naprawdę bulwą choc przyjeło się ją tak nazywać, w tym wypadku jest to nie mający specjalistycznej nazwy fragment rośliny, funkcje zapasowe pełnią podziemne części zwykłych lisci asymilacyjnych.

  . Bulwa muchołowki nie jest tak naprawdę bulwą choc przyjeło się ją tak nazywać, w tym wypadku jest to nie mający specjalistycznej nazwy fragment rośliny, funkcje zapasowe pełnią podziemne części zwykłych lisci asymilacyjnych.
  dodatkowe przy bulwie
  Organ zapasowy u roślin, pomagający im przetrwac niekorzystne warunki, po zimie zanika a w innych miejscach tworzą się nowe bulwy. Bulwa muchołowki nie jest tak naprawdę bulwą choc przyjeło się ją tak nazywać, w tym wypadku jest to nie mający specjalistycznej nazwy fragment rośliny, funkcje zapasowe pełnią podziemne części zwykłych lisci asymilacyjnych.
  głównej, te można podczas okresu spoczynku przenieść do innych pojemników. Sadzi się je około 2 cm pod ziemią oczkiem do góry. Należy przy tym uważać, by nie naruszyć oczka, roślina miałaby bowiem marne szanse wybicia się w odpowiednim czasie.
• przez sadzonki liściowe: Prawdopodobnie nieskuteczne.
• przez nasiona: Podczas kwitnienia produkowanych jest wiele kwiatów; te po zapyleniu wytworzą nam sporo nasion, możemy je wysiać na podłożu jak dla roślin dorosłych. Świeżym nasionom od razu po zbiorze nie potrzeba specjalnego traktowania. Starsze wymagają użycia roztworu GA3 (kwas giberelinowy). Niższa temperatura dodatnio wpływa na kiełkowalność nasion.

Często otwarte podmokłe tereny, wśród traw, przy drogach lub na otwartych połaciach ziemi. Najczęściej rosną w licznych grupach i nietrudno je zauważyć, nawet wśród traw.

Południowa Australia, południowy zachód od miasta Adelajda (Adelaide).

Opis Drosera whittakeri został opublikowany w 1848 w publikacji Annales Des Sciences Naturelles. Opisu rośliny dostarczył francuski botanik Jules Émile Planchon.

• Biorąc pod uwagę, że rosiczka została nazwana po Whittakerze, powinna posiadać na końcu swojej nazwy podwójne 'i'. Została tak zresztą opisana w 1848 w publikacji Annales des Sciences Naturelles przez Julesa Émile'a Planchona.
• Z bulw tej rosiczki robiono niegdyś czerwony barwnik, którego używano do wykonywania malunków na elementach zbroi i odzieży.

Uwaga:Zdjęcia można ładować z poziomu swoich profili