Znane lokacje:

• Itacambira, Northern Minas Gerais, Brazil
• Alto Caparao.

Opis rośliny:

• Pokrój: Największa spośród wszystkich żenlisei. Posiada zwartą, przyziemną rozetkę z licznymi zielonymi liśćmi. Rozetka pokryta pewngo rodzaju żelem, który jest produkowany przez roślinę. Rola tego żelu nie jest jednak w pełni jasna.
• Liść: Zielony, podłużny, zaokrąglony na końcu. Osiąga 2mm szerokości i 50mm długości Pomimo, że liście osiągają do 5 cm, to tylko część jest widoczna nad ziemią. Sprawia to, że rozetki tej rośliny są dość małe.
  Część podziemna rośliny to pułapki o kształcie odwróconego ‘Y’, Są to pasywne pułapki tej rośliny, bedące zmodyfikowanymi liśćmi. Zanotowano dwa rodzaje pułapek. Mniejsze rosną bardziej na boki blisko powierzchni podłoża, te drugie (dłuższe) rosną prosto na głębokość. Na zachowanych okazach zanotowano pułapki 10cm długości jednak mogą yć one na pewno dłuższe. Problem jednak polega na tym iż są bardzo kruche i bardzo ciężko wyciągnąć roślinę nie uszkadzając i nie łamiąc jej podziemnych części.
• Korzeń: Roślina ta nie posiada korzeni.
  
• Kwiatostan i kwiat: Rośliny mogą kwitnąć cały rok, jednak robią to rzadko, zwłaszcza w naturze. 
  Kwiaty koloru żółtego, szczególnie na górnej wardze.
   Kwiatostany zwykle mają do 30 cm wysokości, są nierozgałęzione, pokryte włoskami wydzielniczymi. Na kwiatostanie może być do trzech otwartych kwiatów. Jest to zaledwie część z maksimum 11 produkowanych na każdy kwiatostan.
• Okres kwitnienia: Cały rok.
• Samopylność
  Zdolność rośliny do bycia zapyloną własnym pyłkiem.
  
  UWAGA! Niewiele roślin samopylnych jest samozapylającymi. W związku z czym, nie każda roślina samopylna, bez ręcznego zapylenia wyda nasiona. Roślina wydająca nasiona bez dotykania kwiatu przez czynniki zewnętrzne dokonuje procesu samozapylenia. Do zapylenia własnym pyłkiem dochodzi podczas zamykania kwiatu.
  
  Przykłady:
  Roślina niesamozapylająca się: Dionaea muscipula
  Roślina samozapylająca się: Drosera capensis
  : Tak
• Nasiona: Brak danych.
• Długość życia: Wieloletnia.
• Liczba chromosomów: 2n=52. 

Hodowla:

• Temperatura: 20-30 *C. Obniżenie tej temperatury spowoduje spowolnienie wzrostu.

• Oświetlenie: Miejsca z dużą ilością rozproszonego światła, 12-16 godzin na dobę.

• Podlewanie i wilgotność powietrza: Podlewamy oszczędnie, wilgotność powietrza zachowując na wysokim poziomie. Wodę utrzymujemy na poziomie najwyżej 2 cm przy doniczce wysokości 7cm. 

• Podłoże: Najlepszy podłożem jest mech torfowiec. Pozwala na łatwy rozrost rośliny.

• Okres spoczynku: Brak, roślina nie przechodzi okresu spoczynku.

Rozmnażanie:

• z liści: Liście odseparowujemy od dorosłej rośliny. Należy usunąć jak największą część liścia. Liść wsadzamy do podloża tak, by zakopana była tylko biała część, reszta powinna wystawać nad powierzchnię.

z pułapek: Pułapki należy odseparować od dorosłej rośliny i umieścić w nowym podłożu pod powierzchnią cienkiej jego warstwy. 

Uwaga: Powyższe metody (używanie liścia i pułapki) można także zastosować, umieszczając wymienione części w wodzie destylowanej w ciepłym i słonecznym miejscu.

• z nasion: Nasiona powstają, gdy kwiaty zostaną zapylone. Wysiane na podłoże, powinny wzejść w ciągu kilku tygodni.

  
  

   

  Środowisko naturalne:
  Rozetki są często zanurzone pod kilkucentymetrową warstwą przepływającej chłodnej wody. Genlisea aurea jest endemit

  Roslina rosnąca na niewielkim obszarze i tylko tam, nie wystepująca nigdzie indziej. Endemity są zazwyczaj bardzo wyspecjalizowane i ich zakres tolerancji wobec warunków w jkakich żyją jest niewielki.
  em występującym w Brazylii, gdzie jest szeoroko rozpowszechnioną rośliną. Rośnie na piaskowcu na wyżynach. Występuje między Mato Grosso, Bahią a Świętą Katarzyną na podmokłych terenach, które nawet podczas pory suchej są stale mokre. Znaleźć ją można na wysokościach od 550 m n.p.m. do 2550 m n.p.m., rosnącą na glebach humusowych wymieszanych z piaskiem.

  Historia:

• Genlisea aurea została odkryta przez francuskiego botanika Auguste'a de Saint Hilaire'go na początku XIX wieku.

Ciekawostki:

• W Parku Narodowym Chapada dos Veadeiros odnotowano okaz o kwiatach 3 cm długości i 2 cm szerokości.