• Pokrój: Roślina o przyziemnej rozecie i liściach rosnących pionowo do góry.
• Liść: Podłużny, klinowaty, wyraźnie szerszy w górnej części. Osiąga 15-30 cm wysokości. Może mieć kolor zielony z czerwoną obwódką kielicha i czerwonym daszkiem lub czerwono-bordowy. Sam daszek ma drobniejszą budowę niż u innych heliamfor, u młodych osobników z dojrzałymi dzbankami jest wyraźnie owłosiony.
• Korzeń: Brak danych.
• Kwiatostan: Łodyga dorasta do 60 cm wysokości.
• Kwiat: Kwiat w kształcie dzwonka, koloru białego, z czasem przechodzący w róż, czerwień do zieleni.
• Okres kwitnienia: Brak danych.
• Samopylność
  Zdolność rośliny do bycia zapyloną własnym pyłkiem.
  
  UWAGA! Niewiele roślin samopylnych jest samozapylającymi. W związku z czym, nie każda roślina samopylna, bez ręcznego zapylenia wyda nasiona. Roślina wydająca nasiona bez dotykania kwiatu przez czynniki zewnętrzne dokonuje procesu samozapylenia. Do zapylenia własnym pyłkiem dochodzi podczas zamykania kwiatu.
  
  Przykłady:
  Roślina niesamozapylająca się: Dionaea muscipula
  Roślina samozapylająca się: Drosera capensis
  : Nie.
• Nasiona: Brak danych.
• Liczba chromosomów: Brak danych.
• Długość życia: Roślina wieloletnia.
• Uwagi: Brak.

• Podlewanie: Heliamfory podlewać najlepiej okresowo, od góry lub od dołu; nie trzymamy dużej ilości wody w podstawkach, przed następnym podlewaniem warto dać podłożu podeschnąć.
• Podłoże: Przepuszczalne, szybko przesychające.
• Oświetlenie: Jak największa ilość jasnego, mocnego światła ok. 12 godzin dziennie, przy słabszym oświetleniu można wydłużyć czas oświetlania, ale roślina nie zakwitnie.
• Temperatura: 5-30 °C, optymalna temperatura w dzień to 25 °C, dopuszczalne są skoki do 30 °C, w nocy spadki temperatury do 20 °C latem, 12-16 °C zimą.
• Wilgotność powietrza: Stosunkowo wysoka, 50-75%. Bardzo lubi mgliste noce, kiedy wilgotność sięga 100%.

• Brak danych.

Dosyć gęste, choć niskie zarośla.

Serra do Sol, Wenezuela, Gujana.

Maguire opisał ją jako H. heterodoxa f. glabra, później Steyerm sklasyfikował ją jako H. heterodoxa, jednak ostatecznie została podniesiona do rangi gatunku przez Nerza, Wistubę i Hoogenstrijda.

• Brak.

•  Brak. 

•  Brak.