• Prawdopodobnie istnieje krzyżówka między H. hispida i H. tatei var. neblinae.

• Pokrój: Brak danych. 
• Liść: Czapeczka z miodnikami ma średnicę 1-1,5 cm, u tego gatunku przypomina nieco kształtem rozłożony notes. Liście osiągają długość 15-25 cm, średnica dzbanu to 5-8 cm. Dzban u wylotu jest mocno rozszerzony. Liście mają kolor zielony, na czerwono wybarwiają się jedynie nerwy, brzeg dzbana oraz czapeczka.
• Korzeń: Brak danych.
• Kwiatostan: Do 50 cm wysokości, 3-5 kwiatów na pędzie.
• Kwiat: Umieszczony na 5 cm szypułce, cztery biało-różowawe płatki.
• Okres kwitnienia: Brak danych.
• Samopylność
  Zdolność rośliny do bycia zapyloną własnym pyłkiem.
  
  UWAGA! Niewiele roślin samopylnych jest samozapylającymi. W związku z czym, nie każda roślina samopylna, bez ręcznego zapylenia wyda nasiona. Roślina wydająca nasiona bez dotykania kwiatu przez czynniki zewnętrzne dokonuje procesu samozapylenia. Do zapylenia własnym pyłkiem dochodzi podczas zamykania kwiatu.
  
  Przykłady:
  Roślina niesamozapylająca się: Dionaea muscipula
  Roślina samozapylająca się: Drosera capensis
  : Nie.
• Nasiona: Brak danych.
• Liczba chromosomów: Brak danych.
• Długość życia: Roślina wieloletnia.
• Uwagi: Brak. 

• Podlewanie: Heliamfory podlewać najlepiej okresowo, od góry lub od dołu; nie trzymamy dużej ilości wody w podstawkach, przed następnym podlewaniem warto dać podłożu podeschnąć.
• Podłoże: Przepuszczalne, szybko przesychające.
• Oświetlenie: Jak największa ilość jasnego, mocnego światła ok. 12 godzin dziennie, przy słabszym oświetleniu można wydłużyc czas oświetlania, ale roślina nie zakwitnie.
• Temperatura: 5-30 *C, optymalna temperatura w dzień to 25 *C, dopuszczalne są skoki do 30 *C, w nocy spadki temperatury do 20 *C latem, 12-16 *C zimą.
• Wilgotność powietrza: Stosunkowo wysoka, 50-75%. Bardzo lubi mgliste noce, kiedy wilgotność sięga 100%.

• Brak danych.

Rośnie na bagnach i wysokogórskich łąkach, w miejscach cienistych wśród krzewów i roślin zielnych, czasami w niskich lasach. Zajmuje stanowiska 1800-3014 m n.p.m., jest więc wybitnie wysokogórską rośliną.

Rośnie na pograniczu Brazylii i Wenezueli, na południowo-wschodnich krańcach Cerro Neblina.

Roślina została opisana przez Andreasa Wistubę i Joahima Nerza w lutym 2000 roku.

• Kłącze tego gatunku może osiągać długość nawet 1,8 metra.
• Hispidus to po łacinie zarośnięty, dosłowne tłumaczenie nazwy tego gatunku brzmiałoby zatem heliamfora zarośnięta. Nazwa pochodzi od włosków porastających wewnętrzną część dzbana.

•  Brak.

•  Brak. 

dodalbym, ze hispida niezbyt lubi mocne bezposrednie swiatlo - raczej cien woli, bo tak rosnie w naturze. ponadto hispida bardzo dobrze rosnie w samym piasku z odrobina torfu. wymaga wyzszych spadkow temp niz wiekszosc. zle znosi upaly. rosnie bardzo wolno i imho jest jedna z najtrudniejszych posrod heliamfor tuz obok nutans i elongata.