• N. ampullaria x bicalcarata, czyli N. x 'Rapa'
• N. (ampullaria x gracilis) x bicalcarata, czyli N. x 'Trichocarpa' x bicalcarata
• N. bicalcarata x gracilis, czyli N. x 'Cantleyi'
• N. bicalcarata x mirabilis var. echinostoma
• N. bicalcarata x rafflesiana.

• Pokrój: Łodyga dorasta do 2 m.
• Liść: Liście przy łodydze są wąskie, później się rozszerzają, dorastają do 80 cm długości i 12 cm szerokości.
• Dzbanek: Charakterystyczne dwa kły pod daszkiem - są to przedłużenia wargi wyrastające z końca kołnierzyków. Odmiana 'czerwony rumieniec' (ang. red flush) potrafi się wybarwić na czerwony kolor. Dzbanki dorastają do 25 cm wysokości i 16 szerokości. N. bicalcarata posiada dzbanki górne
  Dzbanki produkowane przez dorosłe rosliny w dobrych warunkach, zazwyczaj mają bardziej fantazyjny kszatłt i ubarwienie niz dzbanki dolne.
  i dolne, przy czym dolne są bardziej beczułkowate, a górne bardziej wydłużone.
• Korzeń: Brak danych.
• Kwiatostan: Brak danych.
• Kwiat: Brak danych.
• Okres kwitnienia: Brak danych.
• Samopylność
  Zdolność rośliny do bycia zapyloną własnym pyłkiem.
  
  UWAGA! Niewiele roślin samopylnych jest samozapylającymi. W związku z czym, nie każda roślina samopylna, bez ręcznego zapylenia wyda nasiona. Roślina wydająca nasiona bez dotykania kwiatu przez czynniki zewnętrzne dokonuje procesu samozapylenia. Do zapylenia własnym pyłkiem dochodzi podczas zamykania kwiatu.
  
  Przykłady:
  Roślina niesamozapylająca się: Dionaea muscipula
  Roślina samozapylająca się: Drosera capensis
  : Nie. Do zapylenia są potrzebne dwie rośliny o odmiennych płciach.
• Nasiona: Brak danych.
• Liczba chromosomów: 2n=80.
• Długość życia: Roślina wieloletnia.
• Uwagi: Brak.

• Temperatura: Cały czas powinna mieć ciepło. Około 20-30 *C.
• Oświetlenie: Roślina powinna być trzymana w półcieniu. Wyższe poziomy ośwetlenia sprzyjają pięciu się rośliny. Aby zapewnić produkcję dzbanków, oświetlamy 12-16 godzin dziennie.
• Podlewanie: Roślina powinna mieć przez cały czas mokre podłoże.
• Wilgotność powietrza: Zawsze powyżej 85%. Może rosnąć w niższej po przystosowaniu do tego, jednak będzie wtedy rzadziej wypuszczać dzbanki. 
• Podłoże: Najlepiej sprawdza się mech torfowiec i sphagnum długowłókniste. Pamiętajmy o tym, że większe okazy wymagają głębszych doniczek. Żywy lub martwy torfowiec, może być wymieszany z drobnym prelitem w stosunku 5:1.

• Brak.

• N. bicalcarata czasami się mutuje i wyrastają jej nie dwa, lecz cztery lub sześć kłów (u spodu przykrywki dzbanka), z których wypływa nektar wabiący owady. 
• N. bicalcarata przywędrowała do Europy wraz z brytyjskim odkrywcą Frederickiem Williamem Burbidgem, który zbierał rośliny dla słynnego Veitch Nursery. Nepenthes bicalcarata w tych czasach była niezłym rarytasem. W katalogu Veitcha z 1889 r. N. bicalcarata kosztowała 3,30 £, a dla porównania N. northiana i N. rajah kosztowały w tym samym katalogu 2,20 £.
• Relacje N. bicalcarata i pewnego gatunku mrówek (Colobopsis sp.) są dosyć niespotykane jak na relacje między rośliną owadożerną a owadem. Mianowicie, w/w mrówki mieszkają w ogonku dzbanka i żywią się wyłącznie dużymi ofiarami dzbanecznika; w zamian za „mieszkanie” oraz pożywienie, mrówki odpłacają się roślinie ochroną przed szkodnikami.

• Brak.

Uwaga:Zdjęcia można ładować z poziomu swoich profili

Autor(ka): Maciejświderski