• Pokrój: Przyziemna rozeta składająca się z 4-11 liści.
• Liść: Podłużny, klinowaty, wyraźnie zwężający się ku zewnętrznej części rośliny. Osiąga do 5 cm długości. Szerokość może osiągać około 2,5 cm. Krawędzie liścia zawijają się ku głównemu nerwowi liścia.
• Korzeń: Krótkie korzenie płytko trzymające roślinę w podłożu.
• Kwiatostan: Wzniosły, pojedynczy, pojawia się w liczbie 1-3 sztuk. Posiada 1 kwiat. Jest dość gruby i mięsisty.
• Kwiat: Korona ma kolor ciemnofioletowy; w środku gardzieli kwiat posiada białą plamkę. Kwiaty najczęściej wznoszą się ku górze lub pod kątem 90 stopni do kwiatostanu. Osiągają do 2 cm długości. 
• Okres kwitnienia: Maj - lipiec.
• Samopylność
  Zdolność rośliny do bycia zapyloną własnym pyłkiem.
  
  UWAGA! Niewiele roślin samopylnych jest samozapylającymi. W związku z czym, nie każda roślina samopylna, bez ręcznego zapylenia wyda nasiona. Roślina wydająca nasiona bez dotykania kwiatu przez czynniki zewnętrzne dokonuje procesu samozapylenia. Do zapylenia własnym pyłkiem dochodzi podczas zamykania kwiatu.
  
  Przykłady:
  Roślina niesamozapylająca się: Dionaea muscipula
  Roślina samozapylająca się: Drosera capensis
  : Nie.
• Nasiona: Elipsoidalne, 0,9 mm długości i około 0,2 mm szerokości.
• Długość życia: Roślina wieloletnia.
• Liczba chromosomów: 2n=64.
• Uwagi: Istnieje także odmiana 'bicolor', wokół której panuje lekkie zamieszanie. Ma jednak biało-fioletowe kwiaty. Zostanie ona opisana w osobnym artykule.

• Temperatura: Odpowiednią temperaturą będzie 20-30 *C. Roślina zniesie jednak wyższą temperaturę w ciągu dnia, gdy świeci słońce.
• Oświetlenie: Zapewniamy roślinom rozproszone światło 12-16 godzin na dobę.
• Podlewanie: Roślinę najlepiej podlewać od góry i wylewać nadmiar wody, stojąca woda nie najlepiej działa na delikatny system korzeniowy tłustoszy, uniemożliwia bowiem odpowiednią wymianę gazową.
• Wilgotność powietrza: Wilgotność powietrza powinna być wysoka, zwłaszcza podczas okresu wzrostu.
• Podłoże: Najlepiej sprawdzi się torf z piaskiem. Mieszamy 2 części torfu z 1 częścią piasku. W naturze podłoże najczęściej jest zasadowe.
• Okres spoczynku: Roślina żyje w klimacie, w którym konieczne jest wejście w stan spoczynku. Podczas tego okresu zapewniamy jej chłód (nie mróz!), oszczędniej podlewamy i oświetlamy tyle, ile w danej lokalizacji występuje słońca zimą (zwykle koło 8-10 godzin). Liście rośliny powinny wtedy zostać mocno zredukowane do pączka. 

• przez sadzonki liściowe: Nieskuteczne.
• podział: Pinguicula vulgaris po zakończeniu okresu spoczynku, zanim jeszcze zacznie rozwijać swoje owadożerne liście, tworzy u podstawy rośliny młode stożki wzrostu. Pojawia się wiec sporo mniejszych roślin, które przesadzić możemy w następnym roku do osobnych pojemników.

Skaliste miejsca z małą ilością podłoża lub półki skalne. Często zacienione, umożliwiające roślinom otrzymać wodę, gdy spływa ona ze skał po deszczu lub ze strumieni. Jej stanowiska to także łąki i oczywiście torfowiska, które mają dobry i stały dostęp do wody.

Jest to roślina powszechnie rosnąca na półkuli północnej. Zarówno na kontynencie amerykańskim, jak i europejskim.

Roślina została opisana w Species Plantararum przez Linneusza w roku 1753.

Brak danych.