Polski English


Zapamiętać ? Zarejestruj



idź do Tłustoszidź do Tłustosz
Ostatnia aktualizacja: 2009-11-20 22:55:13

Pinguicula vulgaris

Tłustosz zwyczajny

Nazwy
PL: Tłustosz zwyczajny

Systematyka
Królestwo  Plantae
Podkrólestwo    Tracheobionta
Gromada      Magnoliophyta
Klasa        Magnoliopsida
Podklasa          Asteridae
Rząd            Scrophulariales
Rodzina              Lentibulariaceae
Rodzaj                Pinguicula
Podrodzaj                  Pinguicula
Sekcja                    Pinguicula
Gatunek                      Pinguicula vulgaris L.


Synonimy

  • Pinguicula alpina - Weber (Georg Heinrich Weber), Spicilegium florae Goettingensis, 1778- Peter, Flora von Sudhannover, 1901
  • Pinguicula arctica- EastWood, 1902
  • Pinguicula bohemica- Krajina, 1926
  • P. grandiflora- Pollinius, 1822
  • P. vulgaris var. gaveana - Beauverd, 1911
  • P. vulgaris var. genuina - Schinz & Keller, 1905
  • P. vulgaris var. grandiflora - Cosson & Germain de Saint-Pierre, 1845 
  • reszta zostanie dopisana wkrótce...

Naturalne krzyżówki

  • Pinguicula x scullyi - (P. vulgaris x P. grandiflora) - krzyżówka występująca rzadko w Irlandii (hrabstwa Kerry i Clare).

Opis rośliny

  • Pokrój: Przyziemna rozeta składająca się z 4-11 liści.
  • Liść: Podłużny, klinowaty, wyraźnie zwężający się ku zewnętrznej części rośliny. Osiąga do 5 cm długości. Szerokość może osiągać około 2,5 cm. Krawędzie liścia zawijają się ku głównemu nerwowi liścia.
  • Korzeń: Krótkie korzenie płytko trzymające roślinę w podłożu.
  • Kwiatostan: Wzniosły, pojedynczy, pojawia się w liczbie 1-3 sztuk. Posiada 1 kwiat. Jest dość gruby i mięsisty.
  • Kwiat: Korona ma kolor ciemnofioletowy; w środku gardzieli kwiat posiada białą plamkę. Kwiaty najczęściej wznoszą się ku górze lub pod kątem 90 stopni do kwiatostanu. Osiągają do 2 cm długości. 
  • Okres kwitnienia: Maj - lipiec.
  • Samopylność
    Zdolność rośliny do bycia zapyloną własnym pyłkiem.

    UWAGA! Niewiele roślin samopylnych jest samozapylającymi. W związku z czym, nie każda roślina samopylna, bez ręcznego zapylenia wyda nasiona. Roślina wydająca nasiona bez dotykania kwiatu przez czynniki zewnętrzne dokonuje procesu samozapylenia. Do zapylenia własnym pyłkiem dochodzi podczas zamykania kwiatu.

    Przykłady:
    Roślina niesamozapylająca się: Dionaea muscipula
    Roślina samozapylająca się: Drosera capensis
    :
    Nie.
  • Nasiona: Elipsoidalne, 0,9 mm długości i około 0,2 mm szerokości.
  • Długość życia: Roślina wieloletnia.
  • Liczba chromosomów: 2n=64.
  • Uwagi: Istnieje także odmiana 'bicolor', wokół której panuje lekkie zamieszanie. Ma jednak biało-fioletowe kwiaty. Zostanie ona opisana w osobnym artykule.

Hodowla

  • Temperatura: Odpowiednią temperaturą będzie 20-30 *C. Roślina zniesie jednak wyższą temperaturę w ciągu dnia, gdy świeci słońce.
  • Oświetlenie: Zapewniamy roślinom rozproszone światło 12-16 godzin na dobę.
  • Podlewanie: Roślinę najlepiej podlewać od góry i wylewać nadmiar wody, stojąca woda nie najlepiej działa na delikatny system korzeniowy tłustoszy, uniemożliwia bowiem odpowiednią wymianę gazową.
  • Wilgotność powietrza: Wilgotność powietrza powinna być wysoka, zwłaszcza podczas okresu wzrostu.
  • Podłoże: Najlepiej sprawdzi się torf z piaskiem. Mieszamy 2 części torfu z 1 częścią piasku. W naturze podłoże najczęściej jest zasadowe.
  • Okres spoczynku: Roślina żyje w klimacie, w którym konieczne jest wejście w stan spoczynku. Podczas tego okresu zapewniamy jej chłód (nie mróz!), oszczędniej podlewamy i oświetlamy tyle, ile w danej lokalizacji występuje słońca zimą (zwykle koło 8-10 godzin). Liście rośliny powinny wtedy zostać mocno zredukowane do pączka. 

Rozmnażanie

  • przez sadzonki liściowe: Nieskuteczne.
  • podział: Pinguicula vulgaris po zakończeniu okresu spoczynku, zanim jeszcze zacznie rozwijać swoje owadożerne liście, tworzy u podstawy rośliny młode stożki wzrostu. Pojawia się wiec sporo mniejszych roślin, które przesadzić możemy w następnym roku do osobnych pojemników.

Środowisko naturalne

Skaliste miejsca z małą ilością podłoża lub półki skalne. Często zacienione, umożliwiające roślinom otrzymać wodę, gdy spływa ona ze skał po deszczu lub ze strumieni. Jej stanowiska to także łąki i oczywiście torfowiska, które mają dobry i stały dostęp do wody.

Występowanie

Jest to roślina powszechnie rosnąca na półkuli północnej. Zarówno na kontynencie amerykańskim, jak i europejskim.

Historia

Roślina została opisana w Species Plantararum przez Linneusza w roku 1753.

Ciekawostki

Brak danych.

Zródła - WWW

  • Carnivorous Plants DatabaseInteractive Flora of NW Europe
  • Źródła - Literatura

  • Z. Podbielkowski, B. Sudnik Wójcikowska, Rośliny mięsożerne - zwane też owadożernymi
  • Journal of Ecology, rok 2004, numer 92, strony 1071–1118
  • S. Jost Caspar, Monographie der Gattung Pinguicula L.,1966
  • Uwagi hodowców (Dodaj własną)
      Ten opis wykonał(a): janmyszkier
      Ten opis poprawił(a): Maleństwo


      Galeria

      Zobacz też zdjęcia na CPPhotoFinder.com