Opis rośliny:

• Pokrój: U młodych roślin liście rosną do góry, zaś u starszych płożą się, tworząc rozetę osiągającą nawet 60 cm średnicy.
• Liść: O długości dochodzącej do 30 cm, w kształcie laski zakończonej 1-1,5 cm otworem, który stanowi wejście do kaptura. Obrzeża „oblane” nektarem, który ma na celu zwabienie owadów. Owady, które wchodzą do środka, spotyka nie lada niespodzianka, a mianowicie włoski skierowane w dół uniemożliwiające wyjście. Owady wchodzą coraz dalej i pogrążają się, bo im dalej tym gorzej. Wewnętrzna część kaptura pokryta jest gruczołami wydzielającymi soki trawienne. Kaptury są zielone u podstawy, poprzez zielone z czerwonymi żyłkami do czerwonych z białymi, zielonymi i czerwonymi plamkami na końcach. Wybarwienie jest zależne od intensywności oraz długości oświetlenia.
• Korzeń: Bulwa
  Organ zapasowy u roślin, pomagający im przetrwac niekorzystne warunki, po zimie zanika a w innych miejscach tworzą się nowe bulwy. Bulwa muchołowki nie jest tak naprawdę bulwą choc przyjeło się ją tak nazywać, w tym wypadku jest to nie mający specjalistycznej nazwy fragment rośliny, funkcje zapasowe pełnią podziemne części zwykłych lisci asymilacyjnych.
  wystająca częściowo ponad ziemię, zakończona wiązkami korzeni.
• Kwiatostan i kwiat: Na 30-40 cm pędzie, kształtem przypominające parasolkę składającą się zazwyczaj z 5 płatków ochraniających wnętrze kwiatu. Środkowa część jest biała, a płatki czerwone.
• Nasiona: Jasnobrązowe około 2 mm długości.

Hodowla:

• Oświetlenie: Najlepiej wystawić roślinę na dobrze nasłonecznione miejsce, bowiem jej wzrost oraz wybarwienie uzależnione są od ilości światła.
• Podlewanie i wilgotność powietrza: Najlepiej podlewać wodą destylowaną lub z filtra RO albo, jeżeli mieszkamy w miejscowości o niskim skażeniu powietrza, możemy podlewać deszczówką. Najlepiej podlewać w taki sposób, aby w podstawce prawie cały czas stała woda (wlewamy 1-3 cm i czekamy, aż wyschnie i po upływie kilku godzin lub doby dolewamy ponownie).
• Podłoże: Rośliny hodujemy w mieszance grubowłóknistego torfu z piaskiem w proporcjach 1:1.
• Okres spoczynku: Kapturnice, podobnie jak muchołówki oraz część innych roślin owaodżernych, należy zimować, aby utrzymać świetną kondycję roślin. Zimujemy w nasłonecznionym miejscu w temperaturze 5-10 *C. Podlewamy ubogo, tylko tak, aby gleba nie wyschła, lecz była lekko wilgotna. Po zimowaniu roślina najczęściej wypuszcza pęd kwiatowy.

Rozmnażanie:

• przez podział: Roślina podczas wzrostu wypuszcza z cebuli młode rośliny o własnym systemie korzeniowym, więc wystarczy tylko przesadzić malutką roślinkę.
• przez podział: Odrywając kawałki kłącza od rośliny macierzystej; jeżeli posiadają własny system korzeniowy, to wystarczy wsadzić je w podłoże, a gdy nie posiadają, to trzeba umieścić je w ukorzeniaczu.
• przez nasiona: Nasiona należy wysiać na mokry torf lub mieszankę torfu z piaskiem, po czym wstawić na 8 tygodni do lodówki, po tym okresie wyjmujemy z lodówki i zapewniamy ciepłe oraz słoneczne stanowisko.

Środowisko naturalne:
Południowo–wschodnia część Stanów Zjednoczonych (stany: Luizjana, Missisipi, Alabama, Georgia, Floryda).

Odkrycie:
Sarracenia psittacina została odkryta przez André Michaux'a, franuskiego botanika i odkrywcę. Opis rośliny opublikowano w roku 1803.

Ciekawostki:
Roślina często zalewana jest przez podnoszący się poziom wód gruntowych tak, że roślina jest całkowicie pod wodą. Czasem dzieje się też tak z powodu intensywnych deszczy. Jednak nie przeszkadza jej to we wzroście.